Tropische jeugdherinnering

Karin Verboeket (1959, Den Haag)

Bijzonder getroffen was ik laatst door een korte documentaire over het in 2009 helaas volledig ontmantelde altaar van de autodidacte Ni-Tanjung in Budakeling, een dorp aan de oostkust van Bali. Jarenlang bouwde deze vrouw onverstoorbaar voort aan een monumentaal altaar ter ere van haar voorouders. Uit de nabijgelegen rivier verzamelde ze stenen die zij op animistische wijze beschilderde met gezichten. Ze bleef het tientallen meters lange bouwwerk versieren met gevonden papiertjes, kleine voorwerpen en verse bloemen. Bij zonsopgang en zonsondergang danste en zong zij hier aan de rand van de drukke verkeersweg vol toeterende auto’s en motorfietsen. Zo creëerde zij een eigen eiland van stilte. Een persoonlijke band met het verleden. Zo nu en dan loerde zij in een gebroken spiegeltje om de omgeving in de gaten te houden. Het altaar is afgebroken tegen de prijs van een stukje brood. Ni-Tanjung maakt nu tekeningen in haar kleine huis dat zij vrijwel nooit meer verlaat.

KarinHet zien van deze film voerde mij in gedachten terug naar mijn jeugd in Jakarta. Op een verwaarloosd, overwoekerd pleintje tegenover ons huis woonde net zo’n mysterieuze, oude vrouw. Haar kunstig gemaakte hut van takken en bladeren was haar heilig. Te midden van de stadsdrukte verdedigde zij dit zelfgeschapen groene eiland te vuur en te zwaard. Als kind voelde ik de enorme kracht van deze tengere en ogenschijnlijk weerloze vrouw. Het waren vreemde scènes maar tegelijkertijd had ik groot respect voor haar. Ze schreeuwde, danste en tilde haar versleten sarong op zodra een ander mens haar schijnveilige wereld te dicht naderde. Ook zij verdween van de ene op de andere dag uit het straatbeeld. Nu, tientallen jaren later vraag ik mij af wat er van haar geworden is.

Door: Karin Verboeket

Foto Indonesisch landschap: Lonneke Theelen (http://www.flickr.com/photos/lonneketheelen)

Tags: ,

Geen reacties

Plaats een reactie