Nette kleren, boerderijen en Meccano

Daan (1923 - Westwoud, 2010 - Maarssen)

“Ik was in het dorp de verwende zoon van de dorpsarts. Mijn kleren waren altijd schoon en netjes en wij waren het enige gezin in het dorp dat op vakantie ging of weleens in het buitenland was geweest.”

In en rond het dorp waren veel boerderijen. Daan herinnert zich vooral de dieren: schapen, koeien, geiten, kippen. In het voorjaar was hij vaak op een boerderij te vinden om te helpen bij het lammeren. Want ja zijn vader haalde ook baby’s, dan kon hij zelf ook wel lammetjes halen. Was er niks te doen op de boerderijen, dan hielp hij zijn vader wel met het trekken van kiezen. “De patiënten waren vaak zo bang dat mijn vader mij nodig had om hun hoofd vast te houden.”

Eerste herinnering
De koperen kraan boven de granieten wastafel viel op zijn voet. “Ik was toen ongeveer vijf jaar oud. Raar dat ik me zoiets vreemds nog herinner, maar een teennagel verliezen door een kraan is best wel ingrijpend.” 

Thuis
Op 5 november 1923 werd Daan Romeyn als tweede kind geboren in Westwoud. Een klein dorpje van ten hoogstens tien straten ten oosten van Hoorn. “Mijn vader was daar de dorpsarts; een goed geklede man die veel aandacht trok van de bewoners. De dokter was destijds een belangrijke man in het dorp.” Zijn moeder werkte in de apotheek aan huis, waar Daan haar soms hielp met het draaien van pillen en plakken van etiketten. In haar vrije tijd ging zijn moeder winkelen bij de Bonneterie in Amsterdam. In het huis draaide veel om de artsenpraktijk. Daan herinnert zich nog de embryo’s op sterk water en de urinepotjes die hij aannam bij de voordeur (hij heeft er ooit zelfs een laten vallen). In de spreekkamer lag hond Manus op de bank die ook weleens dienst deed om flauwgevallen patiënten op te vangen.

Vriendjes
Met zijn plusfour en molières (Franse schoenen) zag hij er nogal sjiek uit, maar dat belemmerde niet om vriendjes te maken. Een van zijn beste vriendjes was Japie Klaver. Japie woonde op een boerderij en had nog weinig van de wereld gezien. “Samen maakten we slootjes in het zand en lieten daar onze zelfgemaakte bootjes doorheen varen. Bij Japie kon ik ook goed spieken als we een proefwerk hadden.” Ook herinnert hij zich Annet. Daan had als kind een hekel aan Annet. Ze rook niet lekker, was lelijk en vervelend, vond hij. Toen zij een keertje bleef logeren, moest ze in Daan’s bed slapen. “Ik herinner me het nog heel goed hoe vreselijk ik dat vond. En toen moest ik later ook nog met haar op dansles. Mijn ouders dachten kennelijk heel anders over haar dan ik deed.” Gelukkig was er ook hond Nero.

Spelen
“Ik was dan wel in het buitenland geweest, maar ik was zeker geen held, want de andere jongens waren allemaal veel sterker door het werk op de boerderij. Ik hield dan ook meer van bokje springen, verstoppertje spelen en Golla (een balspel wat destijds heel populair was). Thuis kon ik mij uren vermaken met Meccano. Elke verjaardag kreeg ik er van mijn ouders meer onderdelen bij. Dat was echt een feest.”

Spoken in de slaapkamer
“Ik deelde mijn slaapkamer met mijn broer en dacht altijd dat er spoken waren. Dat werd alleen maar erger omdat mijn broer af en toe ging slaapwandelen.” Voor het slapen gaan inspecteerde Daan het raam of er geen gezicht achter te zien was en luisterde hij of er niemand achter het gordijn stond. “Ja, ik was wel een beetje bang aangelegd”, zegt Daan lachend. “Ik zie mijn kamer nog heel goed voor me. Ik zou hem zo kunnen tekenen.”

School
“Van alle vakken was ik het beste in tekenen. Sinterklaas, dieren, boten en auto’s. Ik tekende heel veel dingen. Mijn eerste aardrijkskunde les was het leren van de straten in het dorp.” In de jaren twintig was er in Westwoud geen peuter- en kleuterschool. Je ging pas naar school als je zes jaar oud was. Alle kinderen zaten bij elkaar in de klas. Het was een klein schooltje, met twee leraren, een juf en een meester. “Zij hadden een hekel aan straffen uitdelen, dus dat gebeurde ook niet.” De kinderen kwamen uit verschillende dorpen. “We fietsten met z’n allen samen naar school en verzamelde elke ochtend op een vast punt in Westwoud. De grote kinderen fietsten en de kleintjes zaten achterop.”

Vakantie
“Ik en mijn broer Jaap waren de enige kinderen uit het dorp die op vakantie gingen. Een boerderij had maximaal 15 koeien en bracht erg weinig geld op. Wij hadden wel een luxe leventje. In de zomer gingen we naar Bergen aan Zee of naar de Ardennen, dat was wel twee dagen rijden met de auto. Voor de oorlog zijn wij ook nog weleens in Duitsland geweest. Op school schreef ik vaak een opstel over de avonturen die ik op vakantie had meegemaakt.” De kinderen op school waren niet jaloers, want in die tijd was vakantie helemaal niet gewoon om te doen. “Ze konden zich vrijwel geen voorstelling maken van wat vakantie was.”

Lezen
“Elke keer dat ik naar een andere klas overging, kreeg ik van mijn ouders een Harlekijntje. Ik heb ze nog steeds in de boekenkast staan. De Scheepsjongens van Bontekoe vond ik ook erg mooi, maar het liefst las ik De Dijken Breken van Cor Bruijn. Ik vond dat hij heel mooi over de dijken in Noord-Holland kon schrijven De sfeer in het boek kwam heel goed overeen met de sfeer om mijn huis.” Cor Bruijn was de pianoleraar van zijn broer Jaap. “En omdat ik niks bakte van pianospelen, ging ik op tekenles bij zijn vrouw. Dat was de eerste keer dat ik wist wat ik echt heel leuk vond.”

En toen …
Met elf jaar verhuist Daan naar “het grote dorp Hoorn”. Daar deelt zijn vader een nieuwe praktijk en is Daan niet meer het enige nette kind in het dorp. Zijn studententijd brengt hij door in Amsterdam aan de Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs (later Gerrit Rietveld Academie) en Academie voor Bouwkunst. Vlak na de oorlog leert hij Nettie kennen, waarmee hij in 1951 trouwt. Samen krijgen ze twee zoons. Hij werkt als architect en in zijn vrije tijd tekent hij portretten, landschappen, dieren, maar vooral veel mensen. Dertig jaar lang volgt hij elke zaterdag tekenlessen. Als zijn zoons volwassen zijn, verhuizen hij en Nettie naar Maarssen. Daar woont hij nog steeds. Als het zonnig is, zit hij voor het huis op een wit bankje een beetje te mijmeren.

Door: Rosa Romeyn

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Geen reacties

Plaats een reactie